لبخند  می  زنند  به   ما   عنکبوت  ها

مانند  ریل  روی  زمین  گیر   کرده ایم

تاکی  گذر  کنند  ترن ها   و  سوت ها

گفتنددست سوی خداخواب رفته است

چندیست بی محل به دعاها ‌٬ قنوت ها

امسال هم دوباره ملخ سبز شد  بهار

پائیز  هم   فشرده  گلوی    فلوت ها

گویا که ما  گرسنه  ترین  قوم  عالمیم

آغوش  سفره  باز  به   امید  قوت ها

صبرش تمام گشته و خاموش میشود

فانوس  از  تهاجم   هر  روز   فوت ها

بغضم شکست وبازشکستم سکوت را

فریاد می کنید شما یا سکوت ...  ها !؟

شهریورماه هشتاد و هفت