اسرار  نهان   عشق  را  می فهمید

چون روح وروان عشق را می فهمید

همسایه ی   ابرهای   باران زا  بود

دستور  زبان  عشق  را  می فهمید

یک  زن  کنار   پنجره   رنجور   می شود

مادر  دوباره   آتش   و   اسفند    بدرقه

ازترس اینکه چشم همه شور می شود

ساحل دوباره شرجی و  دریاست  بیصدا

کم کم  ز  دیدگان  همه  دور   می شود

در   گردباد   حادثه   فانوس    بختشان

میرقصد و  درخشش  آن  کور  می شود

مردی که اشتیاق عسل داشت قسمتش

این دفعه نیش زهری  زنبور   می شود

چشمی به در سپیدشد از دست انتظار

دارد   اتاق   خلوت  او   گور  می شود

دریاگرسنه  وقت  غروب  است  یک نفر

گویابه جای طعمه خودش تور می شود

سروده شده بهمن هشتاد و پنج