لارستان دوستت دارم لارستان

تو لاری لیک همچون   قند هاری                 درون خویش جز افغان نداری

سراپا زرد چون    پا ییز  هستی                  زبیکا ر و  گدا   لبریز   هستی

نمیدانم که هستی و چه  هستی              غریب و غربتی را می پرستی

اگر   بر   خَیرینت  فخر  داری                     بپرس از این و آن استخر داری

تو از هر سو به مسجد راه داری                ولی  کمبود   ورزشگاه    داری

عروس شهرمان را همسری نیست            کسی اصلا به فکرقیصری نیست

که سقفش   گشته جای   موریانه              بریزد  بر زمین  ترسم  شبانه

تَبَت بالا  و  می لرزی   همیشه                شدی تقسیم با لبخند تیشه

چنان   کیک  تولد   سر نوشتت                  به نامردی جهنم شد بهشتت

تو مهد برکه  های  تشنه   هستی           به قلب دشمنانت دشنه هستی

همی  گفتند  شیرین  میشود   آب           نشد شیرین نه بیداری نه در خواب

یکی میگفت روزی با دوصد ناز                  که  می آید   بسوی  شهرتان  گاز

نه گاز آمد  نه آب آمد   نه باران                 و زردی  میشود   سهم   بهاران

اگر  شعرم  به  نفع  لار   باشد                   همین فردا سَرَم  بر   دار   باشد

وَ یادَ شووِ زَمِسُنِ قدیمو

کاشکَه چُنِ قدیم دِلیا صافَند  وُ یَک دُعا بَرو داند.

                                      جباغ

زِمی تِشنَی وُ صَحرُو داغِ  داغِ       دِلِ مَردُم چُنِ بالِ  کلاغِ

مِلازِ بِرکَه اُشکِ  یَک  غُرِشتی      دوایِ  بِرکَیا  اَووِ   جُبا غِ