پاشیده ای به هم تو زمین و زمانه را

گویا تر از همیشه نگاه غریب  من

بیهوده  بسته اید  دهان   ترانه   را

از آشیانه های زمین مرگ می چکد

آنسوی  ابرها  بسراییم   لانه   را

دارد گلوله می پرد از خنده ی تفنگ

مسموم کرده اند زمین  آب و دانه را

مبهوت و گنگ کنج قفس بال می زنند

پیدا نمی کنند  چرا  راه  خانه   را  ؟

چین و چروک چهره ی من یادگار تو

خط ها  سروده اند   غم تازیانه   را